این کلیسا بعد از وقوع زلزله ای مهیب که در طی سال های 1693 تا 1695 رخ داد در مرکز منطقه شاهار (Shahar) ساخته شد. در ساخت آن از سنگ توفا و سیمان استفاده شده و جزو کلیساهای سه شبستانی باسیلیکا بدون گنبد می باشد. کلیسایی عظیم که به لطف داشتن سالن نیایشی پهناور با ابعاد 14 در 19.3 متری و محیط خارجی 16.4 در 28.4 متری جزو گسترده ترین کلیساهای ایروان قدیم به شمار می رود. برای این کلیسا دو ورودی هم از ضلع غربی و هم از ضلع شرقی در نظر گرفته شده است. دیوارهای این کلیسا عاری از هر گونه مفاهیم ساده معماری اند و از خاچکارهایی شگفت انگیز با قدمتی کهن و مربوط به سال های 1679، 1693، 1694 و 1695 حفاظت می کنند. در زمان تخریب دیوارها خاچکارهایی ارزشمند مربوط به سال های 1742، 1641 و 1642 کشف شدند. مطالعات تاریخی حاکی از آن است که محل کنونی این کلیسا در گذشته جایگاه کلیسایی به نام (St. Astvatsatsin) بوده. این فرضبه در هنگام تخریب دیوارهای کلیسای کاتوقیکه به یقین تبدیل شد. در این کلیسا همچنین کتیبه های متعددی نیز یافت می شود که قدمت قدیمی ترین آنها به سال 1264 باز می گردد. در سر در غربی آن نیز چندین کتبیه حکاکی شد مربوط به سال های 1284، 1229 و قرن سیزدهم یافت می شود. دیوارهای شمالی آن نیز جایگاه کتیبه ای کهن و متعلق به سال 1609 می باشد. با توجه به این احتمالات گمان می رود کلیسای قبلی در اوایل قرن هفدهم در ضلع غربی کلیسای (St. Astvatsatsin) ساخته شد و کلیسای کاتوقیکه در اواخر همان قرن در همان موقعیت و بر روی بازمانده های آن برپا گردید. براساس این یافته ها می توان از کلیسای سنت آستواتساتسین (St. Astvatsatsin) به عنوان تنها بازمانده نجات یافته از گزند زلزله نام برد. البته با توجه به کوچک تر شدن مساحتش نام کلیسای کاتوقیکه برای آن انتخاب گردید. با توجه به امکانات بسیار محدودش از این کلیسا نمی توان برای انجام مناسک و مرام تشریفاتی استفاده نمود.