بهترین مراکز دیدنی ایران

بر اساس منابع تاریخی بانی این اثر زیبا و ارزشمند که زمانی محل تجارت مردم بوده است نامشخص می باشد اما محلی های آن منطقه بر این باورند که این تیمچه متعلق به مرحوم هراتی می باشد.

کنیسه یا عبادتگاه یهودیان ملا آقا بابا ملا حیدر اثری به جا مانده از دوران قاجار می باشد که با شماره 3616 در تاریخ 25 اسفند سال 1379 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

این خانه زیبا که متعلق به تاجر اردکانی آقای تقدیری است، مربوط به دوره قاجار است و مانند خانه های یزد، چهار وجهی ساخته شده‌ بر خلاف خانه های میبد و اردکان که سه وجهی ساخته می شدند. این خانه دارای حیاط مرکزی است که دور تا دور آن را اتاق های سه دری و پنج دری احاطه کرده.

خندق های سنگی قلعه سرورخان آثاری باقی مانده از دوران ساسانیان هستند که در تاریخ 24 اسفند سال 1383 با شماره 11652 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. از آنجایی که ابرکوه بر روی کوه ساخته شده است این خندق ها در سنگ های کوه تراشیده شده اند.

مقبره اعلاء اثری به جا مانده از قرن هفتم هجری قمری است که در تاریخ 26 اسفند سال 1386 با شماره 22137 توسط سازمان میراث فرهنگی ایران به عنوان یکی از آثار ملی کشور ثبت شده است.

در میان بناهای تاریخی شهر کویری یزد، خانه های آن به لحاظ معماری و تاریخی، از اهمیت ویژه ای برخوردارند. معماری خاص این خانه ها واقعا تحسین برانگیز است و از همین رو گردشگران بسیاری به سمت این شهر و بازدید از خانه هایش جذب می شوند.

بقعه شیخ زین الدین علی خاموش اثری به جا مانده از قرن های دهم و یازدهم هجری قمری می باشد که در تاریخ 9 اردیبهشت سال 1382 با شماره 8555 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بقعه متعلق به شیخ علی خاموش می باشد.

یزد به عنوان دومین شهر تاریخی جهان، دارای فرهنگ و تمدنی غنی می باشد و از همین رو اماکن تاریخی بسیاری را نیز در خود جای داده است. این بناها هم از نظر فرهنگی و هم از نظر معماری آثاری بی نظیر هستند که همواره گردشگران بسیاری را مجذوب خود می کنند.

احمد و شیخ محمد از ساکنان منطقه اسفنجرد (روستایی میان عزآباد و رستاق) بوده اند که بعدها تخریب شده. آنان به دلیل ظلم حاکم آن منطقه از آنجا مهاجرت کردند و به شهر یزد آمدند. این دو برادر عارف بسیار مورد احترام مردم بودند و در کتب تاریخی نیز از آنها نام برده شده.

پای حوض سنگ، رباطی به جا مانده از دوران صفوی است که در ۲۰ کیلومتری سه راهی طبس قرار گرفته و معماری مختص این دوره هنوز در گوشه و کنار بنای رباط و آب انبارهای اطراف آن به چشم می خورد. رباط پای حوض سنگ در دوران صفوی به عنوان استراحتگاهی برای زائران آرامگاه امام رضا (ع) ساخته شده است.