بهترین مراکز دیدنی ایران

مسجد کوه ارنان در مهریز یکی از کوه های خاص در استان یزد است که با وجود تعدادی چشمه و قنات محل مناسبی برای روستایی با قدمت چندین هزار ساله شده که مقصد بسیاری از گردشگران داخلی و خارجی است.

در میان بناهای تاریخی شهر کویری یزد، خانه های آن به لحاظ معماری و تاریخی، از اهمیت ویژه ای برخوردارند. معماری خاص این خانه ها واقعا تحسین برانگیز است و از همین رو گردشگران بسیاری به سمت این شهر و بازدید از خانه هایش جذب می شوند.

خانه سعادت یکی دیگر از صدها بنای تاریخی اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی است و در یکی از بافت های قدیمی شهر شیراز قرار دارد. این بنا مانند سایر بناهای هم دوره خود دارای حیاط مرکزی با حوضی زیباست و اتاق ها اطراف حیاط شکل گرفته اند.

شهر فرهنگ و هنر شیراز در گذشته دور میزبان تمدن ها و حکومت های بزرگ باستانی و پس از آن نیز در چندین دوره پایتخت حکومت هایی نظیر زندیه بوده است. به همین سبب آثار باستانی، تاریخی و هنری بی شماری در این شهر جای گرفته اند؛

گفته می شود زمانی فرد زاهدی به نام مرتاض علی در این مکان به عبادت می پرداخته و به همین سبب این مکان برای مردم شیراز مکانی مقدس شناخته می شود و داستان ها و روایاتی از چله گرفتن و برآورده شدن حاجات در این مکان بیان می کنند.

یکی از بناهای دیدنی و زیبای شهر شیراز عمارت دیوانخانه قوام ملکی متعلق به دوره زندیه می باشد. این عمارت زیبا در نزدیکی ارگ کریم خان قرار گرفته است. عمارت دیوانخانه، محل حکومت و رسیدگی به امورات حکومتی در دوره زندیه بوده است.

خانه موسوی اثر باقی مانده از دوران قاجار می باشد که درتاریخ 24 بهمن سال 1375 با شماره 1840 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این خانه قدیمی کاربری مسکونی داشته است.

خندق های سنگی قلعه سرورخان آثاری باقی مانده از دوران ساسانیان هستند که در تاریخ 24 اسفند سال 1383 با شماره 11652 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. از آنجایی که ابرکوه بر روی کوه ساخته شده است این خندق ها در سنگ های کوه تراشیده شده اند.

خانه قیومی اثری به جا مانده از دوران قاجار می باشد که با شماره 3608 در تاریخ 7 مهر سال 1381 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این خانه در یکی از قدیمی ترین محله های شهرستان ابرکوه یعنی درب قلعه قرار گرفته است و به شدت نیاز به رسیدگی و بازسازی دارد.

محوطه غربالبیز اثری به جا مانده از دوران تاریخی پس از اسلام می باشد که با شماره 4372 در تاریخ 5 آذر سال 1380 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. خندق بزرگی دور تا دور این محوطه حفر شده است تا از ایجاد خاکریز و نزدیک شدن جریان های سیلابی به اطراف بنا جلوگیری شود.