می توان از مسجد جامع (اولو جامی) به عنوان بازمانده ای از مسجد بزرگ وان نام برد، ساختاری که تنها دیوارهای اصلی و نیمی از مناره پایینی از آن باقی مانده اند و قدمتش به دوران سلجوقیان و قرن دوازدهم بازمی گردد. بر اساس کاوش هایی که مورخین در این منطقه انجام دادند بر اساس عناصر دریافتند که قدمت این ساختار به دوران سلطان قرا یوسف قراقویونلو (Qara Qoyunlu Sultan Qara Yusuf) باز می گردد. بر اثر وقوع زلزله ای در سال 1844 سقف مسجد دچار ریزش شد و در جریان جنگ جهانی اول نابود گردید. طرح بازسازی طبقات در سال 1913 توسط و. باخمن (W. Bachmann) برنامه ریزی شد. این مسجد بر اساس این طرح بنا گردیده بود. فضای داخلی آن به شش ردیف همراه با شش تا هفت صحن جانبی و پایه های هشت ضلعی تقسیم شده بود و برای آن پایه های هشت ضلعی در نظر گرفته شده بود. به طور کلی فضای داخلی آن دارای شانزده پنجره بر روی چهار دیوار می باشد.