مرتب سازی براساس:
این موزه در سال 1963 در محل زندگی آهنگساز معروف الکساندر سپندیاریان ساخته شد، خانه ای که وی سال های آخر زندگیش را در آن سپری نمود. در تاریخ بیست و پنجم نوامبر سال 1967 برای اولین بار درب های خود را به روی بازدیدکنندگان گشود. در اوایل مجموعه این موزه با 400 آیتم راه اندازی گردید.
موزه خانه آوتیک ایساهاکیان در موازات خیابان باقرامیان در خیابان زیبا و آرام زاروبیان (Zarobian) قرار گرفته است. خانه ای که آوتیک ایساهاکیان، شاعر برجسته، نویسنده و فعال سیاسی، اجتماعی ارمنی 10 سال آخر عمرش را در آن سپری نمود.
در ارتفاعات 22 متری ایروان در بالای پلکان آبشاری تندیسی شگرف و سمبلی زنده از صلابت مردم ارمنستان به چشم می خورد، یادمانی نمادین که چهره ای استوار از مادر ارمنستان را به تصویر می کشد. این مجسمه در حالتی نظامی بر جای خود مستقر گردید و در حالیکه شمشیر بزرگی را در دست دارد، پیام های شجاعانه ای را با خود حمل می نماید.
می توان از موزه مانتاداران به عنوان افتخار ارامنه و حافظ یکی از کهن ترین خزانه های کتاب در جهان نام برد. این مرکز اسناد مکتوب با ساختمانی بسیار شبیه به یک کلیسای جامع در بالای یکی از معروف ترین خیابان های ایروان قرار گرفته است. منظور از مانتادران در واقع همان حافظ الفبای نوشتاری در متون ارمنی است.
پیش به سوی موزه سرگئی پاراجانف برای دیدن چیزهایی کاملا منحصربه فرد. می توان از این موزه به عنوان دنیایی متفاوت نام برد که به شدت تمام علاقمندان را تحت تاثیر قرار می دهد و به فکری عمیق فرو می برد. دنیایی پرشده از کولاژها، طراحی ها، عکس ها و اسمبلاژهای کار یک فیلم ساز تجربی می باشد.
می توان از این موزه به عنوان یک مرکز فرهنگی منحصربه فرد در ایروان نام برد، مرکزی جذاب که در بخش هایی مختلف هنرهای ترئینی، صنایع دستی و هنرهای زیبا را به نمایش می گذارد. این موزه در سال 1930 به اهتمام هابتناک بابایان پایه گذاری شد.
این کلیسا در اواخر قرن هفدهم در محل استقرار کلیسایی که بر اثر وقوع زلزله در سال 1679 نابود گردید، ساخته شد. کلیسایی که به اهتمام و با کمک های مالی خیر ساکن تفلیس هاکوبجان (Hakobjan) مجددا تحت پروژه بازسازی و مرمت قرار گرفت.
می توان از این کلیسا به عنوان یکی از 10 کلیسای بازمانده روستای باستانی نوراگاویت نام برد، کلیسایی که از نظر فضای حجمی و نقشه ساختاری بسیار شبیه به کلیسای سنت زوراور (St. Zoravor Church) است. سالن نیایش آن از طریق راهرو و نمای غربی قابل دسترسی می باشد.
پروژه ساخت و ساز این کلیسا در بخش جنوب غربی ایروان از مارس سال 2001 بر اساس طرحی تنظیم شده از بغداسار آرزومانیان (Baghdassar Arzoumanian) و به لطف حمایت های مالی بی شائبه خیر ارمنی خانم لوئیسه سیمون مانوگیان (Mrs. Louise Simone Manoogian) آغاز گردید.
این کلیسا بعد از وقوع زلزله ای مهیب که در طی سال های 1693 تا 1695 رخ داد در مرکز منطقه شاهار (Shahar) ساخته شد. در ساخت آن از سنگ توفا و سیمان استفاده شده و جزو کلیساهای سه شبستانی باسیلیکا بدون گنبد می باشد. کلیسایی عظیم که جزو گسترده ترین کلیساهای ایروان قدیم به شمار می رود.