بهترین مراکز دیدنی ایران

در ارتفاع 1700 متری رشته کوه البرز در دامنه کوه سرچال کوچک در شمال تجریش در نزدیکی گلابدره امامزاده قاسم قرار گرفته است. نام کامل وی قاسم بن حسن بن زید حسن بن علی (ع) می باشد. او پدر زن شاه عبدالعظیم حسنی است.

حدفاصل خیابان ناصر خسرو تا خیابان ری محله ای بزرگ به نام عولادجان قرار دارد که محله امامزاده زید بخشی از آن است. این محله تاریخی که جای جای آن را آثار باستانی و ماندگار تاریخی پر کرده است اسم خود را از امامزاده ای که در آن آرمیده، برگرفته است.

امام زاده سید محمد هفتادر اثری به جا مانده از اواخر دوران صفوی می باشد که با شماره 2895 در تاریخ 5 آذر سال 1379 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

حسینیه فهادان مربوط به دوره قاجار می شود، این اثر در تاریخ 25 اسفند سال 1378 با شماره ثبت 2652 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مردم یزد هر سال در آستانه ماه محرم طبق رسوم دیرینه شان آئین بالا پوش کشی حسینیه بزرگ فهادان را به جا می آورند.

امامزاده نورالدین احمد اثری به جا مانده از دوران صفوی است که با شماره 6314 در تاریخ 7 مهر سال 1381 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این امامزاده به امامزاده پاگنده نیز مشهور است.

ابوجعفر محمد بن علی ملقب به قاسم از نوادگان کوچکترین فرزند امام صادق (ع) است که در بین مردم به امام زاده جعفر معروف است. نقل است که شبی والی یزد خواب پیامبر می بیند که از او میخواد یکی از نوادگانش را که در یزد اقامت کرده حمایت کند.

بقعه سادات قل هو اللهی یزد یکی از زیارتگاه های مورد علاقه مردم این شهر است، چراکه آنها معتقدند اگر کسی هزار بار سوره توحید را در این زیارتگاه بخواند به حاجتش خواهد رسید. این بقعه تاریخی در واقع مزار شاه ولی و همچنین سه تن از سادات قل هو اللهی می باشد که از قرن نهم هجری باقی مانده است.

استان یزد دارای تمدن و فرهنگ غنی و کهنی می باشد و شاهد این مدعا نیز وجود آثار تاریخی و بناهای بسیاری است که در گوشه و کنار این استان یافت می شود. یکی از زیباترین این بناها امامزاده احمد واقع در شهرستان ابرکوه است.

زیارتگاه پیربابا شرف الدین اثری به جا مانده از دوران قاجار می باشد که در تاریخ 9 اردیبهشت سال 1382 با شماره 8565 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

زیارتگاه مقدس خدیجه خاتون در واقع آرامگاه خواهر امامزاده جعفر (ع) و فرزند امام موسی بن جعفر (ع) می باشد، ایشان در دهه سوم قرن پنجم هجری شمسی وفات یافته است. گفته می شود بر اساس کتیبه های موجود در آن قدمت بنا به قرون 6 یا 8 هجری شمسی بر میگردد.